„Narodziny Dzbanów”

Kiedy powstawały pierwsze „orliki” w Łodzi, zaczęły pojawiać się również różne amatorskie ligi piłkarskie. Jedną z nich była Playarena, gdzie zespoły umawiały się na mecze przez internet. Tomek Grawiec spotykał się wtedy z przyjaciółmi raz w tygodniu, żeby dla zdrowotności poruszać się po kalorycznym obiedzie. Kiedy tylko dowiedział się, że jest możliwość rywalizacji z innymi zespołami w Playarenie, bez wahania rzucił pomysł na podwórku i nie było osoby, która miałaby jakikolwiek sprzeciw. Wręcz odwrotnie, wszyscy chcieli od razu sprawdzić swoich sił z innym zespołem! Utworzona grupa, znaczniki zamówione, ale co z nazwą drużyny?! Jeden z kolegów zaproponował „Dzbany”. Dlaczego akurat Dzbany? Większość osób starsza (po trzydziestce), kilku nigdy nie grało wcześniej w żadnym klubie na dużym boisku, więc taka, a nie inna nazwa. Pierwszy mecz o punkty, więc ogromna ekscytacja w naszych szeregach. Debiut na szóstkę i pierwsze 3 punkty na naszym koncie! Z meczu na mecz było tylko lepiej i po 28 spotkaniach zdobywamy Mistrzostwo Łodzi z bilansem 27 zwycięstw i 1 remisem! Co było kluczem do takiego wyniku? Szczelna defensywa, szybkie zmiany i przede wszystkim dwóch naszych snajperów, którzy mocno zaniżali średnią wieku drużyny, ale przede wszystkim strzelali mnóstwo bramek - Adam Patora i Maciej Milanowicz! Kto grał w pierwszych sezonach Playareny ten zna te osobowości!

„100% frekwencji na eliminacjach”

Jak się później okazało było to pierwsze i ostatnie Mistrzostwo Łodzi naszego „Teamu” Zawsze kończyliśmy na drugim, trzecim albo czwartym miejscu. Kolejną ciekawostką jest to, że co roku na eliminacje mistrzostw Polski jeździ kilka najlepszych drużyn z Łodzi i od początku istnienia, czyli od 2011 roku jeździmy na wszystkie! Te wyjazdy z roku na rok tylko nas jednoczą, a doskonałym przykładem jest fakt, że wielu zawodników od powstania drużyny jest do dzisiaj z nami!

„Płock Cup”

Pewnego razu odezwał się do nas organizator jednego z największych turniejów halowych w Polsce i zapytał czy nie chcemy wziąć udziału w VII edycji Płock Cup, ponieważ jedna ekipa wycofała się w ostatniej chwili. Na szybko zebraliśmy skład i ruszyliśmy na Mazowsze! Jednym z sędziów był Szymon Marciniak we własnej osobie. Skazywani na porażkę w grupie, rozkręcaliśmy się z meczu na mecz i ostatecznie zwyciężyliśmy, pokonując po drodze drużyny, które w kadrze posiadały zawodników z Ekstraklasy Futsalu, a nawet Reprezentacji Polski!

„Śmierć naszego zawodnika”

Skoro decydujemy się na skróconą wersję naszej historii to nie wypada przypomnieć wszystkim o naszym przyjacielu, który zginął w wypadku. W listopadzie 2014 roku czterech przyjaciół brało udział w wypadku samochodowym. Było w nim dwóch naszych zawodników. Świętej pamięci Maciek Braun oraz Mateusz Spychalski, który w stanie krytycznym trafił do szpitala, a lekarze nie dawali mu większych szans na powrót do piłki nożnej. Spychu potrzebował dużo czasu, by wrócić do sprawności, ale ostatecznie jest z naszym zespołem do dzisiaj i pełni obecnie funkcję kapitana zespołu, a Maciek pozostanie w naszej pamięci na zawsze. Wielu z nas odwiedza Maćka, robiąc to zazwyczaj w dniu wszystkich świętych oraz w dniu jego urodzin czyli 4 lutego. Maciek, pamiętamy!

„Wspólne wigilie”

Jedną z tradycji Dzbanów jest wigilia klubowa, gdzie zbieramy się co roku w licznym gronie i wspólnie spożywamy posiłki oraz przypominamy sobie o wspaniałych momentach mijającego roku.

Mistrzostwa Polski playarena.pl

Jak wcześniej pisaliśmy, nieprzerwanie jeździmy od 2011 roku na eliminacje Mistrzostw Polski. O ile w pierwszych latach zawsze dostawaliśmy się do finałów bez większych problemów, tak od roku 2015 nie potrafiliśmy tego powtórzyć, aż do 2022 roku. Przez 7 lat nie było nas w najlepszej szesnastce Polski! Ale jak już coś robić, to na całego! Najlepszy rok w historii naszego istnienia. Ale cofnijmy się do sierpnia 2021 roku, gdzie rozpoczął się sezon ligowy w Łodzi. Po 10 kolejkach w łódzkich rozgrywkach uzbieraliśmy całe 7 punktów w ligowej tabeli i byliśmy w strefie spadkowej do 2 ligi. Kryzys był tak duży, że po przegranym meczu siadaliśmy na boisku i zadawaliśmy sobie pytanie czy bierzemy się w garść i próbujemy przezwyciężyć kryzys czy jednak rozchodzimy się, podajemy sobie ręce i dziękujemy za wspólne 10 lat grania. Całe szczęście, że nasze ambicje były tak wielkie, że od tamtej pory pokazaliśmy ogromny charakter i w kolejnych 16 spotkaniach zanotowaliśmy 15 zwycięstw i tylko jedną porażkę, co dało nam w ostatecznym rozrachunku 4 miejsce na koniec sezonu w Łodzi, a co za tym idzie przepustkę na eliminacje Mistrzostw Polski! Nasze morale się tak podniosły, że na 12 miejsc w kadrze, mieliśmy 25 chętnych zawodników! Wewnętrzne głosowanie, kadra wybrana i ruszamy na eliminacje do Warszawy, żeby przełamać czarną serię i wywalczyć bilet na finały! I oczywiście zrobiliśmy to! W grupie trzy zwycięstwa i jedna porażka, a więc wychodzimy z drugiego miejsca i trafiamy na bardzo silny zespół, który wygrał swoją grupę Newell’s Old Boys Jastrzębie-Zdrój. Do meczu podchodzimy na pełnej mobilizacji. Słońce zaszło, sztuczne oświetlenie uruchomione, klimat wielkiego spotkania czuć w powietrzu. Cały mecz w defensywie, wybijamy rywala z rytmu i dwukrotnie kontrujemy przeciwnika i ostatecznie po ostatnim gwizdku sędziego możemy unieść ręce w górę, bo na tablicy wyników 2:1 i wiemy, że za tydzień meldujemy się we Wrocławiu! Czarna seria przełamana! A więc czas na finały! Losowani z czwartego koszyka trafiamy do grupy, która przez wielu nazywana była „grupą śmierci”. W pierwszym pojedynku mierzyliśmy się z UKS Toho ECOabc Grodzisk Mazowiecki i po dobrym meczu w naszym wykonaniu zwyciężamy 2:0. Bardzo zależało nam na zwycięstwie z ekipą UKS Toho, ponieważ w drugiej kolejce czekała na nas drużyna FC Gorlicka Warszawa, czyli aktualny wtedy wicemistrz kraju. Ale my się nie przestraszyliśmy, a nawet wyszliśmy na ten pojedynek dodatkowo naładowani energią i wygraliśmy go 3:1 po fantastycznym meczu w defensywie, gdzie kontrowaliśmy rywala i w ostatniej akcji meczu ustaliliśmy wynik spotkania zdobywając gola do pustej bramki. Ostatnie spotkanie w grupie to mecz z Tiki-Taka Chorzów. Szybko wychodzimy na prowadzenie i chyba trochę za wcześnie poczuliśmy awans do ćwierćfinału, bo tracimy w końcówce dwie bramki i ostatecznie przegrywamy 1:2, ale na szczęście wychodzimy z grupy z pierwszego miejsca. W tym momencie był to już dla nas ogromny sukces, bo zameldowaliśmy się w najlepszej ósemce Polski. Ale przecież apetyt rośnie w miarę jedzenia. Skoro potrafimy wygrać swoją grupę to czemu nie można wygrać kolejnego spotkania z zespołem, który w swojej grupie był drugi. Mowa o A Seree Tee Krotoszyn, bo z nimi mierzyliśmy się o półfinał. Zespół z Wielkopolski to rekordzista pod względem obecności na finałach. Był to ich siódmy występ w elicie. Mecz bardzo wyrównany i było jasne, że kto pierwszy zdobędzie bramkę w tym meczu to awansuje do najlepszej czwórki. Po faulu na naszym zawodniku mamy rzut wolny przed polem karnym, gwizdek sędziego i kapitan zespołu bierze sprawy w swoje .. nogi i mocnym uderzeniem przy słupku nie daje najmniejszych szans goalkeeperowi na skuteczną interwencję. Czasu coraz mniej, więc rywal decyduje się na wysoki pressing i grę z wycofanym bramkarzem, lecz nie mieli pomysłu jak przełamać naszą defensywę, a my przy każdym odbiorze ruszaliśmy do szybkiego kontrataku lub bezpośredniego uderzenia z własnej połowy do pustej bramki. Taka sztuka udała się w sumie trzy razy i ostatecznie wygrywamy 4:0! Półfinał to derby Łodzi ze świeżo upieczonym mistrzem miasta. Spotkanie wyglądało jak partia szachów najlepszych graczy. Nikt nie chciał popełnić błędu i przede wszystkim był skupiony na szczelnej defensywie. Koniec meczu, goli brak, a co za tym idzie - turbodogrywka! Po każdej minucie jeden z zawodników obu drużyn opuszcza plac gry. Kiedy wydawało się, że dogrywka również zakończy się bez bramek, jeden z naszych zawodników w pojedynku 1 na 1 decyduje się na drybling i silnym uderzeniem pod poprzeczkę wyprowadza nas na prowadzenie! FC Noster próbowało jeszcze odrobić stratę, ale brakło im czasu i to my meldujemy się w wielkim finale! Ostatni mecz tego dnia. Najważniejszy. Tak niewiele dzieli nas od tytułu. Brzmi pięknie, ale w finale czeka na nas potężny Bartist Toruń, który w kadrze posiada kilku kadrowiczów. Przed meczem można było wyliczyć na palcach jednej ręki osoby, które dawały nam jakiekolwiek szanse w tym pojedynku. Ale niech się dzieje co ma się dziać. Wiemy, że nic nie musimy, bo zrobiliśmy tego dnia naprawdę wiele. Zaczynamy! Bartis chyba od pierwszego gwizdka nas zlekceważył, bo w pierwszej akcji meczu mamy 100% sytuację, ale nie trafiamy w światło bramki. Po paru minutach wymiany ciosów to zespół z województwa Kujawsko-Pomorskiego wychodzi na prowadzenie. Bramkę zdobyli po akcji w ataku pozycyjnym, gdzie źle się przesunęliśmy i zawodnik bez krycia przyjął piłkę i technicznym strzałem zmienia wynik na 0:1. Tak też zakończyła się pierwsza połowa. Druga odsłona to już bardziej otwarta gra z naszej strony, bo czas płynął, a my goniliśmy wynik. Decydujemy się na grę z wycofanym bramkarzem. Kilka podań wymienionych przez defensywnych graczy i po chwili oddajemy strzał, piłka odbija się jeszcze od rywala, trafia pod nasze nogi i z najbliższej odległości pakujemy futbolówkę do siatki! Koniec regulaminowego czasu gry i za chwilę kolejna turbodogrywka. Dodajmy, że tego dnia temperatura była zbliżona do 30 stopni i naprawdę obie ekipy były mocno wykończone. Zaciskamy mocno zęby i ruszamy! W końcu to chyba ostatnie 5 minut gry. Na dwie minuty przed końcem ponownie Bartist wychodzi na prowadzenie i są praktycznie pewni, że nic już im nie grozi, ale tego dnia w naszych szeregach nikt nawet przez chwilę nie pomyślał, że jesteśmy na przegranej pozycji. Walczyliśmy do końca i efektem był gol na 2:2, a chwilę po bramce, sędzia gwiżdże, a to oznacza, że za chwilę rozpocznie się „nagła śmierć”, czyli gramy cały czas 1 na 1 z bramkarzami w bramkach, aż do złotej bramki. Tutaj dopiero zaczął się prawdziwy rollercoaster. Fantastyczne odbiory, rajdy przez całe boisko, zakończone niecelnym uderzeniem lub po prostu fenomenalną interwencją bramkarza. Wszystko oczywiście po obu stronach. Dla bezstronnego kibica, piękne widowisko. Dla naszego „teamu” horror. W pewnym momencie wydawało się, że ten mecz nie ma końca. Piłka nie chciała wpaść do żadnej bramki, a przecież okazji mnóstwo. Ale przecież ktoś musiał w końcu strzelić bramkę i chwilę później cieszyć się z tytułu. Piłka po naszej stronie, decydujemy się na drybling, przeciwnik padł na murawę. Krzyczymy z ławki: strzelaj! Co robi nasz zawodnik? Markuje uderzenie i kładzie na murawę również bramkarza i strzela do pustej bramki! Koniec meczu, wygrywamy 3:2! Radość tak ogromna, że strzelec gola nie mógł wydostać się z środka, żeby złapać oddech, bo rzuciliśmy się na niego wszyscy wraz z kibicami! Co to był za mecz!

„Liga Mistrzów”

Mistrzostwo Polski, a co dalej? Oczywiście przepustka na rozgrywki Ligi Mistrzów, czyli dla wielu nas spełnienie marzeń! Bądźmy realistami, nieliczni z nas myśleli, że możemy na turnieju Mistrzostw Polski powalczyć o tytuł, a my zaraz będziemy pakować się w podróż do Mariboru. Niestety, pojawił się jeden, ale za to duży problem. Otóż kiedy wyliczyliśmy koszty jakie poniesiemy, okazało się, że potrzebujemy około 20 tysięcy złotych. Dla wielu osób kwota około 1500zł to za duży wydatek na taki wyjazd i kiedy wydawało się, że wyjazd jest mocno zagrożony, założyliśmy zbiórkę pieniędzy, której celem było zebranie chociaż połowy tej kwoty. Kilka wpłat już po kilkunastu minutach i mamy na koncie 550zł. Ale to co wydarzyło się chwilę później było niesamowite. Grzegorz Janiak, czyli osoba mieszkająca na codzień w Niemczech, a kilka lat wcześniej w Łodzi, grywająca również na łódzkich orlikach. Kiedy dowiedział się o zbiórce i przeczytał naszą historię drogi po mistrzostwo kraju stwierdził, że pomoże nam wyjechać i wpłacił.. 9450zł i tym samym zamknął zbiórkę! Wielkie serce Grześka i wielu innych osób sprawiło, że ruszamy do Słowenii! Meldujemy się w hotelu, zbieramy siły i następnego dnia zaczynamy zmagania! Pierwszy pojedynek wygrany 3:0 z litewskim FK Arsenalas i debiut w Lidze Mistrzów udany. Kolejny pojedynek to już wysokie zwycięstwo nad turecką ekipą Turkiye Sigorta aż 8:1, a ostatni mecz grupowy kończy się pogromem 10:1 nad Georgian Bar Association z Gruzji. Pierwsze miejsce w grupie i bilans bramkowy 21:2. Faza 1/8 to już pojedynek z Dynamis Chisinau, którego nie zapomnimy do końca życia. Na 12 minut przed końcem spotkania na tablicy wyników 0:3 dla Rumunów i wydawało się, że już nic dobrego nas nie spotka. Ale nasza determinacja, która objawiła się już na eliminacjach mistrzostw Polski ponownie dała o sobie znać. Zdobywamy 3 bramki, a w rzutach karnych jesteśmy bezbłędni i awans do ćwierćfinału jest nasz! Tutaj czekał już na nas bułgarski DXC Technology. Szybko wychodzimy na prowadzenie 1:0, ale niestety było to również nasze ostatnie słowo w tym pojedynku. Rywal dwukrotnie nas punktuje i ostatecznie żegnamy się z europejskimi pucharami po porażce 1:2. Cały wyjazd to na pewno pamiątka na całe życie, a wspólne piwa po meczach, wyjścia na kolacje czy odprawy przedmeczowe na balkonie umocniły nasze relacje drużynowe.

„Droga przez Dzbany na duże boisko”

Większość z nas trenuje na codzień w amatorskich zespołach na dużym boisku, ale warto też wspomnieć o kilku zawodnikach, którzy grali u nas i musieli zrezygnować z Dzbanów dla profesjonalnego futbolu. Jednym z przykładów jest Wiktor Żytek, który w grupie jest z nami do dzisiaj, ale nie może nam niestety już pomóc, ponieważ jest teraz zawodnikiem pierwszoligowego zespołu GKS Tychy. Kolejnym przykładem może być Damian Warchoł, którego występy możemy obserwować na boiskach ekstraklasy, bowiem broni barw Wisły Płock. Ale mamy też odwrotne sytuacje czyli obecność w tym momencie zawodników, którzy w przeszłości grali profesjonalnie, między innymi w łódzkim Widzewie (Patryk Wolański) oraz w Łódzkim Klubie Sportowym (Dawid Sarafiński i Adam Patora).

„Reprezentanci Polski”

Możemy również pochwalić się zawodnikami, którzy wybiegali na boisko z orzełkiem na piersi i zdobywali brązowe oraz srebrne medale na Mistrzostwach Świata. Mateusz Marciszko, Adam Grisgraber, Wiktor Żytek i Rafał Chorąży to zawodnicy którzy są już byłymi reprezentantami naszego kraju, ale również Norbert Dregier, który obecnie jest w kadrze Polski i na ostatnich Mistrzostwach Świata zdobył najwięcej goli dla Biało-czerwonych.

„Najlepsze i najładniejsze fanki”

Nie bylibyśmy sobą, gdybyśmy nie wspomnieli o naszych żonach, narzeczonych oraz kobietach, czyli najlepszych fankach, bez których na pewno nie byłoby tych sukcesów. Jeżdżą z nami na turnieje ogólnopolskie i cieszą się z nami gdy wygrywamy, ale również pocieszają nas przy porażkach i motywują przed kolejnymi meczami. Jak ich nie kochać?!

Dzbany Łódź piszą historię już od 12 lat i nie zamierzają przestać. Jesteśmy doskonałym przykładem, że na boisku czy w życiu nie można się nigdy poddawać. Dopóki mecz trwa, wszystko może się wydarzyć. Trzeba tylko mocno w to wierzyć, motywować się wzajemnie i dążyć do celu.

Połączyła nas piłka, Dzbany to rodzinka!